0
237
1397/11/08

تاریخچه پچورک دوزی یا اپلیکه دوزی ژاپنی

ایا می دانستید تکه دوزی با نام پچورک یا اپلیکه ژاپنی از کجا امده است؟



 حال می خواهیم ببینیم این هنر که امروزه به شکل یک کالای شیک و کاربردی درآمده از کجا شکل گرفته و چه گذشته ای دارد.

 آثاری از تکه تکه کردن پارچه های کوچک برای ایجاد یک قطعه بزرگتر و پارچه هایی با چند لایه در سراسر تاریخ پیدا شده است.
اولین نمونه ها در مقبره های مصر و همچنین در سال های اولیه چین در حدود 5000 سال پیش یافت شده اند.
یافته های بیشتر در اوایل قرون وسطی دیده می شود، که در آن لایه هایی از پارچه های سفالی را در ساخت زره استفاده می کردند، این کار سربازان را گرم و محافظت می کرد (زره پوش ژاپنی به روش مشابه ساخته می شد).
با استفاده از این تکنیک، روپوش های سفالی، در خانواده های قرون 11 تا 13 ظاهر شد.
اروپا همانطور که آب و هوای اروپا سردتر شد، میزان استفاده از لحاف دوخته شده افزایش یافت، که به مرور لحاف های ساده به لحاف های تکه دوزی شده با الگو تبدیل شدند و همچنین وسایل تزیینی با این روش ساخته شدند.
سنت ساختن سفره تکه دوزی شده، توسط مهاجران، به آمریکا منتقل شد. آمریکا در آمریکا پچ ورک دوزی (Patchwork) به عنوان یک راه برای بازیافت لباس های کهنه و سابیده شده و تبدیل آن به لباس گرم استفاده شد. حتی قطعات بسیار کوچک و کهنه پارچه ها برای تکه دوزی مناسب بودند (اگرچه امروزه تولیدگران بیشتر از پارچه های جدید کتان برای طرح های خود استفاده می کنند).
در ایالات متحده، تکه دوزی بعد از جنگ جهانی دوم کاهش یافت اما در دویست سالگی آمریکا دوباره احیا شد.

در هند دوختن پتو با استفاده از قطعات کوچک پارچه ای، یک هنر است. این هنر در کارناتاکا (یکی از ایالت‌های جنوبی کشور هند) به Kaudhi مشهور است که به عنوان هدیه در نظر گرفته می شود.

Patchwork در بخش های مختلف پاکستان، به ویژه در منطقه سند (جایی که آنها آن را "رالی" نامیده اند) انجام می شود.
لحاف های رالی پاکستان در سراسر قاره و حتی در غرب مشهور هستند.
این لحاف ها بخشی از سنت آنان است که توسط زنان تولید می شود.
در حال حاضر این هنر به رسمیت بین الملی رسیده است در حالی که آنان هزاران سال این کار را می کردند.

وضعیت مردم ژاپن قبل از قرن بیستم، خیلی ضعیف بود بطوری که مردم نمی توانستند پارچه ای برای لباس و ملافه خریداری کنند. همچنین پنبه گران بود (به دلیل سرما و عدم رشد آن در سطح محلی). در نتیجه قطعاتی از پارچه های استفاده شده را جمع آوری و به هم وصل می کردند و با آن ها لباس می دوختند.
اصطلاح بوربرو (boroboro) به معنای چیزی که از بین رفته یا اصلاح شده است، به همین دلیل پارچه ها بورو به عنوان نماد بازیافت پارچه در آمدند. در ابتدا مردم بورو را لباس طبقه کارگر می دانستند، که به جای اینکه لباس ها را دور بریزند، به راحتی آنها را تعمیر و استفاده می کنند.
در طول نسل ها با قرار دادن آیتم های مختلف، پارچه های Boro پس از چند دهه پیشرفت کرد و به یک کارآفرینی تبدیل شد که امروزه هنرمندان از آن به تکه دوزی ژاپنی یا پچورک دوزی و یا پچ ورک نام می برند و نوعی میراث فرهنگی محسوب می شود.


www.en.wikipedia.org https://atla.is/atla-archive-boro/

منابع :ترجمه و جمع اوری از شیرین بانو

آدرس کوتاه

نظرات ( 0 نظر)
ثبت نظر
Captcha

اگر کد خوانا نیست یک بار روی آن کلیک کنید.